Escalera

Εδώ και αρκετούς μήνες τα πογκρόμ εναντίον μεταναστών μικροπωλητών που εργάζονται έξω από τις σχολές του κέντρου,τα προπύλαια και τη βικτώρια, δίνουν και παίρνουν. Κάθε λογής μπάτσοι εξαπολύουν καθημερινά ανθρωποκυνηγητά, καταλήγοντας, συνήθως, στην κατάσχεση ή την καταστροφή του εμπορεύματος, τις συλλήψεις και τον εκφοβισμό. Σε συνθήκες πλέον ρουτίνας, πρωί και απόγευμα, σε νομική και ασοεε, δυνάμεις της καταστολής απωθούν ποικιλοτρόπως τους μικροπωλητές από τα σημεία που στήνουν την πραμάτεια τους, στερώντας τους με αυτό τον τρόπο το καθημερινό μεροκάματο. Αποτέλεσμα είναι όχι μόνο να τους θέτουν σε καθεστώς καραντίνας, αλλά και να τους αναγκάζουν εμμέσως να αναζητήσουν άλλες, πιο ‘’σκοτεινές’’, πηγές βιοπορισμού.

Οι μικροπωλητές αυτοί προέρχονται από χώρες της αφρικής και της μέσης ανατολής. Οι πόλεμοι, η φτώχεια και η εξαθλίωση τούς ανάγκασαν να μεταναστεύσουν στη ελλάδα, και από εκεί να διαχυθούν στην υπόλοιπη ευρώπη. Έλα όμως που το ελληνικό κράτος παραφυλάει και έχει προ πολλού αποφασίσει για το μέλλον τους. Όχι μόνο συμμετέχει(σ.σ. το ελληνικό κράτος) στους εκεί πολέμους, όχι μόνο τους ‘’υποδέχεται’’ με νάρκες και σφαίρες στα σύνορα, αλλά τους κρατάει πάντα μια θέση στους κόλπους της ντόπιας και ξένης μαφίας, θέτοντάς τους σε καθεστώς ομηρίας και μετατρέποντάς τους σε σύγχρονους δούλους. Και για να συνθέσει πιο πικάντικα τη ζοφερή αυτή πραγματικότητα, μήτε τους επιτρέπει να φύγουν απ’ τη χώρα, μήτε τους δίνει χαρτιά για να δουλέψουν εδώ νόμιμα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…

Έτσι, που καμιά φορά αναρωτιόμαστε…μα γιατί τέτοια αντιμετώπιση;

Μέσα σ’ ένα επιβαλλόμενο κλίμα εντεινόμενης τρομοκρατίας και κρατικής καταστολής, η αστυνομία καλείται να εφαρμόσει στο κέντρο της μητρόπολης την πάλαι ποτέ γνωστή συνταγή: τη στοχοποίηση συγκεκριμένων κάθε φορά υποκειμένων. Οι μετανάστες, εν προκειμένω, είναι αυτοί που εξωθούνται, άθελά τους, στο ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Ο ρόλος αυτός τους καθιστά υπεύθυνους για όλα τα δεινά στις συνειδήσεις των αφελών και φιλήσυχων πολιτών: την εγκληματικότητα, την ‘’άσχημη εικόνα των πεζοδρομίων΄΄, την κακή οικονομική κατάσταση που έχει περιέλθει το κράτος, τα μειωμένα κέρδη των εμπορικών καταστημάτων. Είναι αυτοί οι άτιμοι που μας κλέβουν τις δουλειές. Τόσο κόπο κατέβαλαν, άλλωστε, όλοι αυτοί οι καρμίρηδες των προπαγανδιστικών μηχανισμών να μας πείσουν πως για όλα τα στραβά αυτής της χώρας φταίνε οι μετανάστες, και όχι ο καπιταλισμός και οι κρίσεις που αυτός δημιουργεί. Ταυτόχρονα, η μεταφορά της πιάτσας της πρέζας στα hot spots της πόλης δε φαίνεται τυχαία. Όλοι φαντάζουν μπλεγμένοι με το οργανωμένο έγκλημα. Μετανάστες μικροπωλητές και πρεζέμποροι είναι ένα και το αυτό στις συνειδήσεις των περαστικών και πρέπει επί τούτου να πάρουν πόδι. Σε αυτά τα πλαίσια, η ιδεολογική στοχοποίηση του μετανάστη και η συνειδητή ή μη μετουσίωσή του σε κάτι το ξένο και το απειλητικό συνεπάγεται την όλο και περισσότερο υποτίμηση της εργασίας και της ζωής του.

Το κράτος, μέσα από αυτή την πολυσυζητημένη ιστορία, όχι μόνο καταφέρνει να κάνει την καταστολή λαϊκή απαίτηση(απαραίτητη προϋπόθεση για να κοντρολάρει τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε), αλλά και να επιβάλλει μια συγκεκριμένη κοινωνική συνθήκη: τη στρατιωτικοποίηση της ζωής, την ανασφάλεια, το φόβο, την αποξένωση. Ένα αποστειρωμένο κέντρο από οτιδήποτε (εν δυνάμει) ανταγωνιστικό κινείται (βλ. παραλήρημα Καμίνη για την απαγόρευση των διαδηλώσεων), είναι προ των πυλών.

Γράψε λάθος. Οι μετανάστες δεν είναι το αντικείμενο μιας άκριτης και  νεφελώδους αντιρατσιστικής ρητορείας ούτε ενός αυτοαναφορικού φιλανθρωπικού έργου(για να νιώθουμε κι εμείς καλύτερα…).Δεν είναι σόνι και ντε ούτε πρεζέμποροι ούτε μεροκαματιάρηδες άνθρωποι. Εκείνο, εν ολίγοις, που μας συνδέει με τους μετανάστες δεν είναι η ψυχή της φουκαριάρας της μάνας μας. Εκείνο που, πρώτα και κύρια, μας συνδέει με τους μετανάστες, είναι το ταξικό συμφέρον. Και το ταξικό συμφέρον και η αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων δε γνωρίζουν ούτε έθνη, ούτε σύνορα, ούτε χαμένες πατρίδες.

Σε πείσμα των καιρών, η ανάγκη να πυροδοτήσουμε το ανταγωνιστικό κίνημα με κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Να χτίσουμε δομές αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, να δημιουργήσουμε κοινότητες και δίκτυα αγώνα ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας. Να συμμετέχουμε στις λαϊκές συνελεύσεις, να στηρίξουμε τις πρωτοβουλίες για το ανταλλακτικό εμπόριο, τα κοινωνικά ιατρεία, τα μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες. Και φυσικά, να στεκόμαστε έμπρακτα δίπλα στους μετανάστες μικροπωλητές και να εναντιωνόμαστε στα καθημερινά πογκρόμ αλλά και σε ολόκληρο το ρατσιστικό κορμό, πετώντας τον μια και καλή στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι που οι μετανάστες τίθενται σε καθεστώς εξαίρεσης, ευάλωτοι σε κάθε μορφή βίας. Τώρα,περισσότερο από κάθε άλλη φορά,υποχρεώνονται δια της βίας να ζουν, να δουλεύουν και να πεθαίνουν αόρατοι. Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πρέπει να καταλάβουμε ότι οι μετανάστες είναι εικόνα από το δικό μας μέλλον.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΕΣ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

υ.γ. και μια ερώτηση σ’ αυτούς που όλο μπρίο και σιγουριά βρωντοφωνάζουν ότι ‘’καλά τους κάνουνε’’: όταν μιλάτε γι’ αυτή τη ρημάδα την εθνική ενότητα, εννοείτε ότι εμείς έχουμε τα ίδια συμφέροντα με τον Κόκκαλη και το Βγενόπουλο;

«Η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης.»

                                                       Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας

Και μας λένε παρηγορητικά, κρίση είναι, θα περάσει.

Αρκεί να κάνουμε υπομονή, να σφίξουμε όλοι το ζωνάρι, να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα-γιατί υπεύθυνοι, είμαστε και εμείς, με την σπάταλη ζωή μας τόσα χρόνια-,να υπομείνουμε στερήσεις και άκαρπες ώρες δουλειάς, ώστε να ισχυροποιηθεί η εθνική οικονομία της χώρας.

Σας βρωμάει κάτι;

Χωρίς συγκεκριμένο υποκείμενο, μας βάζουν όλους στο ίδιο τσουβάλι, με το μόνο στοιχείο που να συνδέει έναν λαό, να  είναι η έννοια της εθνικής ενότητας. Στο όνομα αυτής, νομιμοποιούν στις συνειδήσεις μας τα συμφέροντα του κεφαλαίου,μεταφράζοντάς τα σε “εθνικά συμφέροντα”.

Σαν να μην ξέρουμε πως τόσους αιώνες υπάρχουν συγκρουόμενες κοινωνικές τάξεις, που εδραιώνονται στο δίπολο αυτών που κατέχουν τον πλούτο και αυτών που επιβιώνουν με το καθημερινό μεροκάματο. Μας μιλάνε για την ανταγωνιστικότητα της αγοράς και προσπαθούνε να μας πείσουνε να κάνουμε υπομονή και πως σε λίγα χρόνια η χρυσή εποχή θα έρθει πάλι.

Σαν να ξεχνάμε, πως από τη φύση του, ο καπιταλισμός περνάει περιόδους ευημερίας και περιόδους ανέχειας, και πως υπεύθυνοι δεν είναι ούτε οι εκάστοτε πολιτικοί που έκαναν λάθος διαχείριση, ούτε ο καθένας από εμάς. Τα σκαμπανεβάσματα είναι δομικό στοιχείο του φιλελευθερισμού, εξαρτώνται από συγκεκριμένα κάθε φορά συμφέροντα της υπερεθνικής ελίτ και επιβάλλονται σχεδόν πάντα βίαια στον πληθυσμό, ρημάζοντας κάθε φορά ανθρώπινες ζωές.

Υπό αυτήν την πρόφαση λοιπόν όλα είναι δικαιολογημένα και όλα είναι δυνατά.

Μας ανακοινώνουν λοιπόν,ελαφρά τη καρδία, μέτρα, υπουργικές αποφάσεις, περικοπές μισθών και συντάξεων ,μαζικές απολύσεις και εφεδρείες, κατάργηση εργατικών και κοινωνικών κεκτημένων και δικαιωμάτων, μέσα σε ένα συνονθύλευμα δυσνόητων οικονομικών όρων,έτσι ώστε να μην καταλαβαίνουμε και πολλά…

Το κράτος πρόνοιας έχασε πλέον την αίγλη του, και στη θέση του, το κράτος ασφάλειας μας χαιρετά.

ΘΕΤΟΝΤΑΣ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

                         Ή αλλιώς, πως η Κυριακή 12/2 ήταν μόνο η αρχή..

Και εκεί που απελπίζεσαι,και σκέφτεσαι πως τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ,έρχεται εκείνη η μέρα που βγαίνεις από την επιβαλλόμενη πλήξη και απαισιοδοξία και σε κατακλύζει η ένταση, η ελπίδα για την αλλαγή.

Νιώθεις δυνατός, μα κυρίως δεν νιώθεις μόνος.

Βλέπεις κι άλλους γύρω σου, πολλούς άλλους, να μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα, τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια δακρυγόνα.

Σε έμπρακτη πλέον  μορφή, οι έννοιες της αλληλεγγύης και της αντίστασης,

στέκονται μπροστά σου, δείχνοντας το μονόδρομο του συλλογικού.

Δεν είναι τυχαίο  που την Κυριακή 12/2 έβλεπε κανείς εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, να πλημμυρίζουν το κέντρο της πόλης, να φωνάζουν. να συγκρούονται με τους μπάτσους, να μετατρέπουν το γυαλιστερό περιτύλιγμα της ομαλότητας σε στάχτη, να καρπώνονται και να μοιράζουν  τα εμπορεύματα του καπιταλισμού. Τα προϊόντα εκμετάλλευσης τόσων ανθρώπων, που προορίζονται για την κατανάλωση των λίγων.

Κυρίως όμως, να στέκονται τόσες ώρες, χωρίς να υπολογίζουν την καταστολή από τους φρουρούς του καθεστώτος, που έκαναν τα πάντα για να διαλυθεί η συγκέντρωση, Χημικά, ξύλο, προληπτικές προσαγωγές, συλλήψεις , δεκάδες τραυματίες και άλλοι τόσοι που «φτηνά τη γλίτωσαν»,σε μια στην ουσία κατεχόμενη από την αστυνομία πόλη που εκτελεί το έργο της πολύ καλά.

Σίγουρα, όλα τα παραπάνω είναι τελείως αντιθετικά  συγκριτικά με όσα ακούγονταν και γράφονταν τις επόμενες μέρες από τα αστικά μέσα ενημέρωσης, που σε ένα κονσέρτο παραλογισμού και προπαγάνδας,μιλούσαν για οργανωμένο σχέδιο κουκουλοφόρων και για ανοχή και ανικανότητα της αστυνομίας.

Το μόνο οργανωμένο που υπήρχε την Κυριακή, ήταν η οργή του κόσμου και η γενικευμένη συγκρουσιακή διάθεση απέναντι σε αυτό το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, της ανέχειας και της δυστυχίας. Απέναντι σε αυτούς που βάζουν το κέρδος πάνω από τις ζωές μας, που μας βλέπουν απλώς σαν αριθμούς.

Το μόνο οργανωμένο σχέδιο, είναι αυτό των αφεντικών και μαντέψτε-στρέφεται εναντίον μας. Ένα σχέδιο που έχει τεθεί σε εφαρμογή εδώ και καιρό και στοχεύει  στην ουσιαστική απαγόρευση των διαδηλώσεων με πρακτικές όπως  το κλείσιμο των σταθμών του μετρό, τις ζώνες αποκλεισμού στο κέντρο της πόλης, τις βίαιες προσαγωγές ατόμων ακόμα και μέσα από τα σπίτια τους. Σε αυτό το πλαίσιο,4 άτομα συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται με τα μόνα ενοχοποιητικά στοιχεία τις καταθέσεις των μπάτσων, ενώ στις πλάτες τους στήνεται ένας συρφετός ρουφιανιάς και δημόσιας διαπόμπευσης, με  την δημοσίευση φωτογραφιών και προσωπικών στοιχείων στο Internet,χωρίς καν, να έχει γίνει ακόμα η δίκη.

Είναι φανερό, ότι για λόγους πολιτικού κόστους,4 άτομα χρεώνονται ως υπεύθυνοι, τις πράξεις χιλιάδων εξεγερμένων. Είναι  κάτι παραπάνω από φανερό το μήνυμα της κυριαρχίας: Να μην τολμήσει κανείς να σηκώσει κεφάλι.

Και εδώ είναι που καλούμαστε να διώξουμε το φόβο που διαχέουν σκόπιμα στην κοινωνία, να διώξουμε τις αυταπάτες που μας κλείνουν περισσότερο στον εαυτό μας και μας υπαγορεύουν  μοιρολατρικά ότι τίποτα δεν μπορεί να  αλλάξει, και τίποτα δεν μπορούμε να καταφέρουμε.

Αντί αυτών να οργανωθούμε αντιιεραρχικά και εξωθεσμικά σε δομές βάσης στις γειτονίες μας, στις σχολές μας, στους χώρους δουλείας. Μακριά από κομματικές διεκδικήσεις και συνδικαλιστικές ηγεσίες, να προτάξουμε την ανάγκη για ακηδεμόνευτες εργατικές απεργίες και κινητοποιήσεις. Να  μετατρέψουμε αυτά τα παροδικά πυροτεχνήματα, σε μόνιμες, αποφασιστικές εστίες αγώνα και αντίστασης.

Να πιστέψουμε ξανά στις ριζοσπαστικές θεωρίες, να πιστέψουμε ξανά στην υπαρκτή αλλαγή, να πολεμήσουμε αυτούς που ορίζουν και δυναστεύουν τις ζωές μας.

Θα κάνουμε και άλλη υπομονή ή επιτέλους θα (ξανά)αρχίσουμε να γράφουμε την ιστορία από την δική μας πλευρά;

 ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ  ΤΩΝ 4 ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΘΕΝΤΩΝ                             ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ  ΚΥΡΙΑΚΗΣ 12/2.

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ

«…Το ζήτημα πια έχει τεθεί:

ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε,

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο

απέναντί τους.»

Μιχάλης Κατσαρός. “Ο Δούλος”

Εδώ και 50 μέρες περίπου, στην μακρινή από εμάς Χαλυβουργία, τίποτα δεν είναι όπως παλιά .Ο θόρυβος του εργοστασίου έχει κοπάσει και οι μηχανές πεισματικά μένουν σβηστές. Το καθημερινό ωράριο εργασίας, έχει αντικατασταθεί από βάρδιες περιφρούρησης, και το ρουτινιασμένο πήγαινε –έλα των εργατών ,έχει δώσει τη θέση του σε αθρόες, αυθόρμητες, συγκεντρώσεις και συνελεύσεις. Η φλόγα της αντίστασης βρίσκεται εκεί, στα πρόσωπα, στις φωνές και στα λόγια των απεργών.

Όλα ξεκίνησαν στις 31 του Οκτώβρη, όταν ο ιδιοκτήτης της Ελληνικής Χαλυβουργίας, ο ”κύριος” Μάνεσης, με πρόφαση κάποια υποτιθέμενη μείωση του κέρδους, περνά σε έναν  ασφυκτικότερο εργασιακό κλοιό που περιλαμβάνει μείωση μισθών, μείωση του ωραρίου δουλειάς, υπερωρίες χωρίς αντίτιμο,  “ελαστικές’’ σχέσεις εργασίας ,κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Στη πραγματικότητα, το εργοστάσιο αποτελεί ένα από τα τρία εργοστάσια παραγωγής σιδήρου της χώρας, με βιομηχανικές μονάδες τόσο στον Ασπρόπυργο, όσο στο Βόλο και  στο Βελεστίνο, και με μια σημαντική αύξησης της παραγωγής και του τζίρου τα τελευταία δύο χρόνια. Τίποτα άλλο λοιπόν ,δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτή την επίθεση της εργοδοσίας απέναντι στους εργαζομένους, πέρα από την γνωστή πλέον σε όλους μας αδηφαγία των καπιταλιστών, την ακόρεστη όρεξη τους για πλούτο και εξουσία.

Οι εργαζόμενοι όμως, γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Αποφάσισαν πως δεν θα ανεχθούν άλλο να τους εκμεταλλεύονται, για να βγάζουν εκείνοι μετά βίας τα προς το ζην  ,ενώ τα αφεντικά  καλοπερνούν. Αρνήθηκαν λοιπόν να συμμετάσχουν σε αυτό το θέατρο, αρνήθηκαν να παρακαλέσουν και να σκύψουν το κεφάλι για λίγα ψίχουλα.. Ως αντίποινα της εργοδοσίας, έσκασαν μύτη και οι πρώτες απολύσεις .Απολύθηκαν 34 εργάτες, ενώ στην αναμονή βρίσκονται και άλλοι 180.Άμεσα η συνέλευση αποφασίζει απεργία διαρκείας μέχρι να επαναπροσληφθούν όλοι.

Από εκείνη τη μέρα, έχουν ακολουθήσει άλλες 16 απολύσεις μέσα σε ένα κλίμα εργοδοτικής τρομοκρατίας και προπαγάνδας  που ξεκινάει από ‘φιλικές’ επισκέψεις στα σπίτια των απεργών, εξώδικα και απειλές, και φτάνει στην πλήρη αποσιώπηση και κατασυκοφάντηση του αγώνα των εργατών από τα ΜΜΕ. Ενός αγώνα που η κατάληξη του δεν θα αφορά μόνο το συγκεκριμένο εργοστάσιο, αλλά στην ουσία θα ανοίξει ή θα κλείσει τον δρόμο στα νέα αυτά αντεργατικά μέτρα εντατικοποίησης και εκμετάλλευσης  της εργατικής τάξης.

Κόντρα   στην κοινωνική νηνεμία των καιρών μας και την όξυνση της οικονομικής και πνευματικής μας υποδούλωσης από την κυρίαρχη αστική τάξη, μπροστά στην εποχή των ισχνών αγελάδων που περνάει το εργατικό κίνημα διεθνώς, το σθένος και η μαχητικότητα των απεργών της Χαλυβουργίας έρχεται ως αντίβαρο και ως ελπίδα για την αναζωπύρωση και διάδοση πρακτικών αντίστασης και αλληλεγγύης ανάμεσα στις τάξεις των καταπιεσμένων.

Δύσκολο να περιγράψεις σε λίγες αράδες το νόημα και την αξία που μεταδίδεται στην κοινωνία από τέτοια παραδείγματα αγώνα, όπως επίσης είναι δύσκολο να μιλήσεις για το κίνημα αλληλεγγύης που στηρίζει από τις πρώτες μέρες την απεργία και που όσο περνούν οι μέρες πολλαπλασιάζεται.

Και εδώ είναι που σπάμε το κεφάλι μας να καταλάβουμε πώς γίνεται ένας μελλοντικός εργαζόμενος να μας μιλάει για μια εξεταστική και ένα κωλοπτυχίο, ενώ άνθρωποι χάνουν για πάνω από ένα μήνα καθημερινά μεροκάματα, βάζοντας φρένο στην εποχή της δουλείας που κοντοζυγώνει και μας αφορά όλους.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργατών της Χαλυβουργίας, γιατί η καταπίεση και η εκμετάλλευση μας περισφίγγει όλο και περισσότερο, γιατί η πραγματική ανασφάλεια και η μοναξιά μας αγγίζουν καθημερινά, γιατί  η ζωή τείνει να χάσει το βαθύτερο νόημα της.

*Η αλληλεγγύη μας προς τους απεργούς δεν είναι μόνο ηθική αλλά και έμπρακτη. Ο καθένας από μας μπορεί να ενημερωθεί για δράσεις στήριξης των απεργών της Χαλυβουργίας, μέσω της λαϊκής συνέλευσης στη γειτονιά του καθώς και να ενισχύσει οικονομικά τους απεργούς στον τραπεζικό λογαριασμό : 200/623301-52 στην Εθνική τράπεζα.

 ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

 ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

3 χρόνια αυτοδιαχειριζόμενο στέκι παιδαγωγικού-νηπιαγωγών

Τον Οκτώβρη του 2008 μια ομάδα ανθρώπων αποτελούμενη κυρίως από φοιτητές των σχολών του παιδαγωγικού και των νηπιαγωγών αποφασίζει να καταλάβει ένα χώρο του παλιού χημείου. Η πρόθεση των ατόμων αυτών ήταν να μετατρέψουν έναν άδειο και πρακτικά άχρηστο έως τότε χώρο, σε σημείο πολιτικής ζύμωσης,όπου ισότιμα και οριζόντια θα καλούνταν να λάβουν τις αποφάσεις τους για την πολιτική τους τοποθέτηση και τη λειτουργία του χώρου. Όλο αυτό που ουσιαστικά αποτελούσε μια ανάγκη των ανθρώπων αυτών ερχόταν σε σύγκρουση με τις παραδοσιακές αντιλήψεις που διαποτίζουν ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό (άρα και το πανεπιστήμιο) και δεν είναι άλλες από την απάθεια, την αδιαφορία,τ ον ανταγωνισμό, την ανάθεση, τις σχέσεις εκμετάλλευσης,το ρατσισμό. Για τους ανθρώπους αυτούς το στέκι ήταν το εφαλτήριο για τη σύγκρουση με το υπάρχον σύστημα σχέσεων και αξιών. Τα τρία αυτά χρόνια και στην προσπάθειά τους να επικοινωνήσουν τις απόψεις τους με τον υπόλοιπο κόσμο , πραγματοποίησαν, στο παλιό χημείο, πολιτικές εκδηλώσεις, προβολές ταινιών, παρεμβάσεις τόσο σε χώρους της σχολής όσο και σε σημεία έξω από αυτή και συντελέστηκε μια ευρεία παραγωγή εντύπων που έθιγαν μια μεγάλη γκάμα πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων.

Σεπτέμβρης 2011

Η παραπάνω ομάδα ανθρώπων (με αυτή τη σύσταση και δομή) παύει να λειτουργεί μέσα από το στέκι από το σεπτέμβρη του 2011. Έτσι αποφασίζουμε να συγκροτήσουμε μια νέα ομάδα ανθρώπων και να αναλάβουμε τη διαχείριση του χώρου αυτού. Για το λόγο αυτό αισθανόμαστε το χρέος να συστηθούμε και να αυτοπροσδιοριστούμε εκ νέου. Άλλωστε με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνουμε στην πράξη τον αυτοδιαχειριζόμενο χαρακτήρα του στεκιού όπου οι αποφάσεις δεν προσγειώνονται ουρανοκατέβατα στα κεφάλια μας από μια μεταφυσική ηγεσία σε copy paste ανακοινώσεις, αλλά γινόμαστε οι ίδιοι παραγωγοί του λόγου, των πολιτικών θέσεων και των πρακτικών μας.
Είμαστε λοιπόν στην πλειοψηφία μας φοιτητές του παιδαγωγικού και των νηπιαγωγών. Πολλοί από εμάς ταυτόχρονα εργάζονται ως φθηνό,μαύρο,ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό σε δουλειές του ποδαριού, ενώ άλλοι στελεχώνουμε τον αμέτρητο εφεδρικό στρατό ανέργων. Και φυσικά βιώνουμε όλοι την άκρατη νεοφιλελευθεροποίηση του ελληνικού κράτους με την καταστρατήγηση των έως τώρα κοινωνικών κεκτημένων(παιδεία,υγεία,εργασιακές σχέσεις), την υποτίμηση της ζωής μας και την πτώση του βιοτικού μας επιπέδου(πράγματα που ήρθε να αποτελειώσει και να περιφρουρήσει η σοσιαλφασιστικής έμπνευσης κυβέρνηση σωτηρίας). Οι ίδιες οι συνθήκες λοιπον ήταν αυτές που δημιούργησαν σε μας την ανάγκη να απαντήσουμε στις επιθέσεις κράτους και κεφαλαίου. Με σημείο αναφοράς(και όχι ως αυτοσκοπό) έναν κατειλημμένο αυτοδιαχειριζόμενο χώρο, οργανώνουμε τις αντιστάσεις μας, εκθέτουμε τους προβληματισμούς μας και συλλογικοποιούμε τις ανάγκες μας. Θέλουμε να μιλήσουμε και να τοποθετηθούμε για όλα τα φλέγοντα ζητήματα. Από εκείνα που αφορούν το στενό περιβάλλον των σχολών μας μέχρι εκείνα που διαδραματίζονται στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Δεν μπορούμε βέβαια να κάνουμε και διαφορετικά μιας και στην εποχή που ζούμε τα πάντα έχουν κοινή μήτρα: τις εκμεταλλευτικές και καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.
Η επιλογή μας τώρα να οργανωθούμε μέσα από ένα αυτοδιαχειριζόμενο στέκι έχει κυρίως να κάνει με το γεγονός ότι αρνούμαστε να γίνουμε κομμάτια ιεραρχικά δομημένων μηχανισμών όπου οι αποφάσεις ενός ιερατείου εφαρμόζονται από τη βάση. Σε αντίθεση με αυτό, προτείνουμε και εφαρμόζουμε τις οριζόντιες διαδικασίες όπου όλοι ισότιμα αποφασίζουν και πράττουν. Παρ΄ότι ο καθένας έχει τις δικές του αφετηρίες και καταβολές, προσπαθούμε να συνθέσουμε και να διαμορφώσουμε τις θέσεις και τις πράξεις μας χωρίς να κολλάμε σε ιδεολογικά δόγματα. Το σίγουρο ωστόσο είναι ότι δε θα μας βρείτε κάτω από εθνικά σύμβολα ή μέσα σε ρατσιστικά,σεξιστικά και ομοφοβικά παραληρήματα. Ανήκουμε σε εκείνη τη μερίδα ανθρώπων που αποφασίζουν να πάρουν τις ζωές στα χέρια τους και θέλουμε να συμβάλλουμε και ‘μεις με τον τρόπο μας στη συγκρότηση ενός κινήματος που θα επιδιώξει να καταστρέψει συλλήβδην το καπιταλιστικό οικοδόμημα, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας μια ελεύθερη αταξική κοινωνία.

Πρόγραμμα αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού

• Το όργανο λήψης των αποφάσεων μας είναι η ανοιχτή συνέλευση του στεκιού. Η συνέλευση αυτή πραγματοποιείται κάθε τετάρτη στις 14:00.
Σε αυτή μπορεί να συμμετέχει ελεύθερα όποιος το επιθυμεί.
• Παράλληλα στο στέκι λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη καθώς και stand με έντυπα του εξωθεσμικού χώρου,συνελεύσεων γειτονιών,αυτοδιαχειριζόμενων στεκιών κλπ.
• Κάθε παρασκευή θα λειτουργεί και πολιτικό καφενείο στις 12.00 , όπου μαζεύομαστε, φτιάχνουμε μόνοι μας καφέ και κουβεντιάζουμε.

Νοέμβρης 2011

Βιώνουμε μια εποχή που ο καπιταλισμός έρχεται αντιμέτωπος με μια από τις ισχυρότερες κρίσεις του, προσπαθεί να επιβιώσει και οδηγεί την κοινωνία σε αναδιάρθρωση με μεταρρυθμίσεις που έχουν στόχο τη δημιουργία πειθαρχημένου και φτηνού εργατικού δυναμικού, ώστε να συσσωρευτεί ακόμα μεγαλύτερο κεφάλαιο στα χέρια των λίγων. Τα τελευταία 2 χρόνια, αυτό γίνεται εμφανώς και στην Ελλάδα με τη ραγδαία κλιμάκωση δυσβάσταχτων μέτρων οδηγώντας ένα μεγάλο μέρος του κόσμου σε εναντίωση απέναντι στις μεταρρυθμίσεις αλλά και στο γενικότερο πολιτικό σκηνικό.

Ένας νέος κύκλος κινητοποιήσεων έχει αρχίσει από τον Σεπτέμβρη με καταλήψεις σε υπουργεία, εργασιακούς χώρους και πανεπιστήμια. Μέσα σε αυτό το κλίμα αντίδρασης και εν όψει της ψηφοφορίας του πολυνομοσχεδίου, το οποίο αφορά τις εργασιακές εφεδρείες, τις μειώσεις σε συντάξεις και μισθούς, χιλιάδες κόσμου απείργησε και κατέβηκε στο δρόμο στην 48ωρη απεργία 19 και 20 Οκτωβρίου.

Συγκεκριμένα, την Τετάρτη η πανεργατική πορεία αριθμούσε γύρω στις 500.000 χιλιάδες κόσμου και αποτέλεσε την μεγαλύτερη πορεία των τελευταίων δεκαετιών. Η μαζικότητα του κόσμου έδειχνε φανερά την εναντίωση του στο συγκεκριμένο πολυνομοσχέδιο και κυρίως στη γενικότερη πολιτική που εφαρμόζεται υπό τις εντολές της τρόικας. Η οργή του κόσμου εκφραζόταν όχι μόνο με συνθήματα  αλλά και  με την κοινή επιθυμία και επιμονή να παραμείνει στο δρόμο. Υπήρξαν μικρής κλίμακας συγκρούσεις με την αστυνομία. ενώ αργότερα τα ΜΑΤ εκτελώντας εντολές εκκαθάρισης του συντάγματος, κατέστειλαν με βία τη διαδήλωση, κάνοντας χρήση χημικών, κυνηγώντας και χτυπώντας τους διαδηλωτές. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που κατέληξαν σε νοσοκομεία.

Με λιγότερη αλλά σημαντική συμμετοχή του κόσμου, συνεχίστηκε η συγκέντρωση στο σύνταγμα και την Πέμπτη, ημέρα της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου. Η περιοχή του συντάγματος ήταν κατάμεστη από διαδηλωτές , ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν το μπλοκ του ΠΑΜΕ, το οποίο για πρώτη φορά είχε προαναγγέλλει ότι θα παραμείνει στον ίδιο χώρο με τα αλλά σωματεία. Ωστόσο, για ακόμη μια φορά διαχώρισε τη θέση του απέναντι στους υπόλοιπους διαδηλωτές, αναλαμβάνοντας το ρόλο της περιφρούρησης της βουλής, με γυρισμένη την πλάτη στο κοινοβούλιο, μια στάση που κατά κανόνα κρατούν τα ΜΑΤ, αποκαλύπτοντας την πρόθεση τους να προστατέψουν το κοινοβούλιο και να διασφαλίσουν την ομαλή διεξαγωγή της ψήφισης. Η προκλητική στάση του ΠAME ενισχύθηκε και από συμπεριφορές μελών της περιφρούρησης που αρμόζουν στην αστυνομία, όπως ο έλεγχος των προσωπικών αντικειμένων και στοιχείων του διερχόμενου από το μπλοκ τους, κόσμου, απαγορεύοντας ουσιαστικά στους υπόλοιπους διαδηλωτές να πλησιάσουν την βουλή. Τα υπόλοιπα μπλοκ βρίσκονταν στην κάτω πλευρά του Συντάγματος και η αγανάκτηση των διαδηλωτών με την ηγεμονική στάση του ΚΚΕ ήταν φανερή. Ύστερα από έντονο διαπληκτισμό ανάμεσα σε μέρος του κόσμου και στην περιφρούρηση του ΠΑΜΕ, ξεκίνησε μια σύγκρουση , αποτέλεσμα της οποίας ήταν αμοιβαίοι τραυματισμοί. Το κομμάτι που συγκρούστηκε με το ΠΑΜΕ ήταν ένα ετερόκλητο πλήθος χωρίς οργανωμένο πολιτικό σχέδιο και χωρίς την ανάλογη πολιτική ευθύνη. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως λάθος ή σωστό, μάλλον αναπόφευκτο, καθώς η κατάσταση ήταν οξυμένη και σε τέτοιες συνθήκες τα πράγματα γίνονται ανεξέλεγκτα. Η βία ξεπέρασε τα όρια και από τις δύο μεριές, αυτό που όμως πρέπει να μας προβληματίσει είναι το κατά πόσο αυτό το γεγονός μας έφερε πιο κοντά στη συγκρότηση ενός κινήματος, καθώς και το πώς θ’ αντιμετωπίσουμε τη νέα πιο βίαιη καθημερινότητα που μας επιβάλλουν.

Δεν μπορούμε ωστόσο, να αποσιωπάμε το γεγονός ότι το ΚΚΕ εφάρμοσε τη γνώστη συνταγή : την κατασυκοφάντηση όλων αυτών που δεν μπορεί να καπελώσει . Απέναντι σε όλα αυτά , εμείς έχουμε να απαντήσουμε ότι εχθρός μας δεν είναι ο κόσμος που συσπειρώνεται στο ΚΚΕ, σε καμιά περίπτωση όμως, δεν μπορεί πλέον να πλασάρεται ως κόμμα της εργατικής τάξης εφόσον στάθηκε απέναντι της.

Η σύγκρουση αυτή μάλιστα χρησιμοποιήθηκε από το ΚΚΕ προκειμένου να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των ΜΜΕ , να προβάλλει τον εαυτό του ως θύμα μιας “στημένης προβοκάτσιας” και να ηρωποιηθεί ως ο προστάτης των κοινοβουλευτικών θεσμών και της νομιμότητας. Δέχτηκε από τα τσιράκια του κράτους συγχαρητήρια, με αποκορύφωμα την επικρότηση της καθεστωτικής του στάσης από τον τηλε-φασίστα Άδωνη Γεωργιάδη.

Ο πιο χυδαίος και αναξιοπρεπής επικοινωνιακός χειρισμός του όμως, ήταν η χρήση του θανάτου ενός μέλους του ΠΑΜΕ προκειμένου να βγάλει το κόμμα , πολιτική υπεραξία από το τραγικό αυτό γεγονός. Ενώ, ο ιατροδικαστής διαβεβαιώνει για απουσία κακώσεων, το ΚΚΕ μιλά για δολοφονική επίθεση από κουκουλοφόρους, αποσιωπώντας εσκεμμένα την περίπτωση να μιλάμε για μια ακόμα κρατική δολοφονία, αφού τα ασφυξιογόνα και χημικά που χρησιμοποιούν τα ΜΑΤ μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές βλάβες στην υγεία, μέχρι και θάνατο. Άλλωστε, δεν ήταν λίγοι οι διαδηλωτές που κατέληξαν στο νοσοκομείο με αναπνευστικά (και άλλα) προβλήματα, τα οποία. όπως επιβεβαιώθηκε απ’ τους γιατρούς, οφείλονταν στην εισπνοή τοξικών ουσιών.

Τα παραπάνω γεγονότα κατάφεραν να επισκιάσουν δυο πολύ σημαντικά ζητήματα, την μαζικότητα του κόσμου που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις των δυο αυτών ημερών από τη μια, και από την άλλη την ίδια την υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Τα ΜΜΕ ακολούθησαν τη γνωστή τακτική: θέλοντας να αποβλακώσουν τον κόσμο και να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, επικέντρωσαν όλο το ενδιαφέρον στα λεγόμενα επεισόδια και κατά πόσο ο οργισμένος κόσμος ακολουθεί ”νόμιμα” μέσα για να δηλώσει αυτή την οργή.

Απέναντι σ’ αυτούς λοιπόν, εμείς προτάσσουμε τον αγώνα όλων εκείνων που  όχι μόνο αμφισβητούν τα μέτρα τα οποία ωθούν στην εξαθλίωση το πολυπληθέστερο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά και αντιστέκονται στο ίδιο το σύστημα που εξευτελίζει τις ζωές μας! Η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι η έμπρακτη παρουσία μας στον δρόμο. Απέναντι σ ‘αυτούς που μας θέλουν αποβλακωμένους και μίζερους, να παρακολουθούμε παθητικά τις εξελίξεις απ’ την τηλεόραση, προτάσσουμε την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στις σχολές… Δεν περιμένουμε από κανένα να μας σώσει και δεν θέλουμε κανένα να αποφασίζει για ‘μας!

”Για να μπορείτε να καθόσαστε εδώ: τόσο αίμα χύθηκε. Μπορεί να το ξεχάσετε να επιθυμείτε.

Να ξέρετε τούτο μοναχά: σ’ αυτά τα καθίσματα καθότανε άλλοι πιο μπροστά από σας που αργότερα καθίσανε πάνω στο σβέρκο ανθρώπων.

Επαγρυπνείτε!Πάντα ό,τι να ερευνάτε, ό,τι ν’ ανακαλύψετε ό,τι να μάθετε, δε θα σας χρησιμέψει, αν δε συνδέετε με τον αγώνα το μυαλό σας

και δε διαχωρίζεστε απ’ όλους τους εχθρούς της ανθρωπότητας.Ποτέ να μην ξεχνάτε: κάποιοι όμοιοί σας αγωνίστηκαν για να μπορείτε εδώ να κάθεστε εσείς κι όχι πια οι προηγούμενοι.Μην κρύβεστε λοιπόν, μα συναγωνιστείτε για ν’ αποχτήσετε τη γνώση και ποτέ να μην την αρνηθείτε!”

Μπ. Μπρεχτ

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Σε μια περίοδο που ο καπιταλισμός περνάει κρίση (ως φυσικό του επακόλουθο), το κράτος και τα αφεντικά μας, οι καπιταλιστές και οι λοιποί υπήκοοί τους, ψάχνουν να βρουν τρόπους να ξαναορθοποδήσουν. Εξαπολύουν λοιπόν μια ολομέτωπη επίθεση εναντίον μας, και αναζητώντας νέους τρόπους κερδοφορίας, κατακρεουργούν όλες τις κοινωνικές παροχές και τα δημόσια αγαθά. Η επίθεση αυτή πλήττει ολοένα και περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας, την ίδια ώρα που οι προνομιούχοι με περίσσιο θράσσος γλείφουν τα δάχτυλά τους. Με νέα χαράτσια, απολύσεις που βαφτίζονται εφεδρείες, ενιαία μισθολόγια και ό,τι άλλο τραβά η όρεξή τους. Και όλα αυτά στο βωμό του αείμνηστου..”μαζί τα φάγαμε”. Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: η σωτηρία του κεφαλαίου.

Βέβαια, στην όλη επιχείρηση του ελληνικού κράτους να ιδιωτικοποιήσει τη δημόσια περιουσία,

ο τομέας της εκπαίδευσης δε θα μπορούσε να μείνει ανέγγιχτος. Ό,τι είχε απομείνει από το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας κάνει πλέον φτερά. Η εντολή είναι σαφής: τέρμα τα φράγκα, ό,τι δώσαμε, δώσαμε. Το έχουμε ξαναπεί και θα το ξαναλέμε. Ο νέος νόμος είναι κομμάτι της ευρύτερης νεοφιλελεύθερης πολιτικής που προωθείται και έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό. Βάζει ξεκάθαρα ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, σπρώχνει το φοιτητή στην εξατομίκευση και την ιδιώτευση και διαμορφώνει τον επιθυμητό από τους καπιταλιστές τύπο του μελλοντικού εργαζόμενου: τον θέλουνε πειθαρχημένο και ευέλικτο. Κινδυνολογίες; Έτσι είναι αν έτσι νομίζεται, αλλά ας τα εξετάσουμε λίγο καλύτερα.

Στο νέο νόμο η αναβάθμιση των πανεπιστημίων ισοδυναμεί με εντατικοποίηση των σπουδών, με υποχρεωτικές παρουσίες απαραίτητες για τη συμμετοχή στις εξετάσεις και με διαγραφή από το πανεπιστήμιο σε όποιον δεν συμμετέχει σε δύο τουλάχιστον εξάμηνα και δεν είναι αποδοτικός. Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που πολλοί από εμάς είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε σε συνθήκες μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας για να βγάλουμε τα προς το ζην και ως εκ τούτου η καθημερινή μας παρουσία στη σχολή είναι αδύνατη. Την ίδια στιγμή που η ζωή ακριβαίνει καθημερινά, με αυξήσεις τιμών στα βασικά είδη τροφίμων, στα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς, στους λογαριασμούς που πληρώνουμε κάθε μήνα. Επίσης, αλλάζει η φύση του προγράμματος σπουδών και αντικαθίσταται το πτυχίο με ένα ατομικό φάκελο προσόντων-συλλογή πιστωτικών μονάδων. Αυτή η διαδικασία θα επιφέρει τον κανιβαλισμό μεταξύ των φοιτητών, οι οποίοι θα σφάζονται στο βωμό των πιστωτικών μονάδων. Οι σχέσεις λοιπόν που θα αναπαράγονται μεταξύ των φοιτητών, θα αντανακλούν τις υπάρχουσες σχέσεις που διέπουν τις αγορές(ανταγωνισμός), επιβεβαιώνοντας την εισβολή της κυρίαρχης ιδεολογίας στα πανεπιστήμια.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Η αδυναμία τους να ανταπεξέλθουν οικονομικά, ανοίγει το δρόμο σε μεγαλοεπιχειρηματίες να διευθύνουν το πανεπιστήμιο και να πλουτίσουν μέσω αυτού. Οι έρευνες αλλά και όλο το πρόγραμμα σπουδών θα κατευθύνονται από αυτούς με βάση τα ιδιοτελή τους συμφέροντα, δημιουργώντας το εργατικό δυναμικό που μελλοντικά θα στελεχώσει τις επιχειρήσεις τους. Το κράτος και ο κάθε επιχειρηματίας θα θέτει ένα πλάνο σε κάθε σχολή που θα πρέπει να περαιωθεί σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Αν το έργο που θα παραχθεί είναι αντίστοιχο με τις βλέψεις του επιχειρηματία τότε η χρηματοδότηση συνεχίζεται ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα διακόπτεται. Πιο συγκεκριμένα στον τομέα των ανθρωπιστικών και κοινωνικών σπουδών (κλάδο στον οποίο ανήκει η σχολή μας) όπου το ερευνητικό αντικείμενο δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς τα πανεπιστήμια δεν θα χρηματοδοτούνται, θα μαραζώνουν οικονομικά και τελικά θα υπολειτουργούν.

Μέσα σ’ όλα αυτά καταργούν και το άσυλο, με το πρόσχημα ότι θεσμοθετήθηκε σε ”άλλες εποχές”. Λες και ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό και την εκμετάλλευση δεν υφίσταται στις ένδοξες περιόδους της αστικής δημοκρατίας.

Ας μη μιλήσουμε για τα 660 ευρώ μισθό στο νεοδιοριζόμενο εκπαιδευτικό και τις λιποθυμίες μαθητών στα σχολεία από ασιτία.

Απέναντι σε όλα αυτά έχουμε να αντιπροτάξουμε το συλλογικό και αδιαμεσολάβητο αγώνα διαρκείας. Το φοιτητικό κίνημα να συνδεθεί με τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, τους εργαζόμενους και τους μαθητές και να αλληλεπιδράσει συνολικότερα με όλες τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από τη σύγχρονη βαρβαρότητα. Πιστεύουμε στο μέσο της κατάληψης, όχι της ίδιας ως αυτοσκοπό, ούτε προσδίδοντας της την έννοια ενός αποστειρωμένου και αντιπαραγωγικού περιβάλλοντος. Αντίθετα, η κατάληψη πρέπει να αποτελεί κέντρο αγώνα, όπου θα παράγεται πολιτικός λόγος και πολιτική δράση, που θα έρχεται σε επαφή με εργασιακούς χώρους και θα κάνει προσπάθειες ένωσης και απεύθυνσης στην κοινωνία. Ένα κέντρο αγώνα όπου,πρώτα και κύρια,θα συμμετέχουμε όλοι και όλες ενεργά, οριζόντια και αντιιεραρχικά.

*Υποσημείωση: Δεν ξεχνάμε ούτε την κατασυκοφάντηση του κινήματος από τα ΜΜΕ αλλά ούτε και αυτό το ”νέο φρούτο” που διαλαλεί τα ”ανοιχτά μυαλά-ανοιχτές σχολές”. Λες και η αποχαύνωση, η αποβλάκωση και ο περιορισμός της δημιουργικότητας δεν είναι η μεγαλύτερη πνευματική οκνηρία. Λες και η ιδιώτευση και ο ατομικισμός δεν είναι η μεγαλύτερη βαρβαρότητα.

Αλλά, πείτε και σε μας τους αφελείς, από πότε η κριτική αποδόμηση του υπάρχοντος είναι ”κλειστομυαλιά” και η αντίσταση τεμπελιά και παρτακισμός;

*ιδιωτεύειν: ζω σαν ιδώτης, μακριά από τα κοινά

*αχρείος: ο άχρηστος -> ο πολίτης που δεν ενδιαφέρεται για τα δημόσια πράγματα

                                                                                                                                                                                                                                                 Πρωτοβουλία φοιτητών-τριών από το

                                                                                                                                                                                                                                                αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Παιδαγωγικού-Νηπιαγωγών

Μας μιλάνε “για αναβάθμιση του πανεπιστημίου και για εξυγίανση του διοικητικού του μηχανισμού, για πρόοδο της γνώσης και ανάπτυξη της έρευνας, για βελτίωση του επιπέδου σπουδών και για μια ανεμπόδιστη και ασφαλή διακίνηση των ιδεών. Για εξορθολογισμό του προϋπολογισμού των ιδρυμάτων σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που διανύει η χώρα και για ένα δήθεν εκσυγχρονισμένο και ένα ευέλικτο μοντέλο εκπαίδευσης που επιτέλους θα ανταποκρίνεται στην αγορά εργασίας.”

Στην πραγματικότητα όμως, η αναβάθμιση των πανεπιστημίων ισοδυναμεί με εντατικοποίηση των σπουδών, με υποχρεωτικές παρουσίες απαραίτητες για τη συμμετοχή στις εξετάσεις και με διαγραφή από το πανεπιστήμιο σε όποιον δεν συμμετέχει σε δύο τουλάχιστον εξάμηνα και δεν είναι αποδοτικός. Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που πολλοί από εμάς είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε σε συνθήκες μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας για να βγάλουμε τα προς το ζην και ως εκ τούτου η καθημερινή μας παρουσία στη σχολή είναι αδύνατη. Την ίδια στιγμή που η ζωή ακριβαίνει καθημερινά, με αυξήσεις τιμών στα βασικά είδη τροφίμων, στα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς, στους λογαριασμούς που πληρώνουμε κάθε μήνα. Και δε φτάνει μόνο αυτό, αλλά ο νέος νόμος προβλέπει περιορισμούς για την έκδοση κάρτας σίτισης αλλά και περικοπές στη φοιτητική στέγαση (σύμφωνα με το οικογενειακό εισόδημα) δίνοντας τη χαριστική βολή σε ό,τι μέχρι σήμερα σήμαινε φοιτητική πρόνοια. Στη θέση αυτής οι τράπεζες και το κράτος μας πλασάρουν “τη λύση των προνοιακών” φοιτητικών δανείων, την αποπληρωμή των οποίων θα κουβαλάμε για χρόνια στις πλάτες μας.

Βέβαια όλα τα παραπάνω δεν είναι τυχαία και ουρανοκατέβατα. Στην όλη επιχείρηση του ελληνικού κράτους να ιδιωτικοποιήσει τη δημόσια περιουσία, τα πανεπιστημιακά ιδρύματα δεν έμειναν ανέγγιχτα. Η αδυναμία τους να ανταπεξέλθουν οικονομικά, ανοίγει το δρόμο σε μεγαλοεπιχειρηματίες να διευθύνουν το πανεπιστήμιο και να πλουτίσουν μέσω αυτού. Οι έρευνες αλλά και όλο το πρόγραμμα σπουδών θα κατευθύνονται από αυτούς με βάση τα ιδιοτελή τους συμφέροντα, δημιουργώντας το εργατικό δυναμικό που μελλοντικά θα στελεχώσει τις επιχειρήσεις τους. Το κράτος και ο κάθε επιχειρηματίας θα θέτει ένα πλάνο σε κάθε σχολή που θα πρέπει να περαιωθεί σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Αν το έργο που θα παραχθεί είναι αντίστοιχο με τις βλέψεις του επιχειρηματία τότε η χρηματοδότηση συνεχίζεται ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα διακόπτεται. Πιο συγκεκριμένα στον τομέα των ανθρωπιστικών και κοινωνικών σπουδών (κλάδο στον οποίο ανήκει η σχολή μας) όπου το ερευνητικό αντικείμενο δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς τα πανεπιστήμια δεν θα χρηματοδοτούνται, θα μαραζώνουν οικονομικά και τελικά θα υπολειτουργούν.

Μέσα από αυτό το νέο νόμο έκτρωμα το κράτος βγάζει από τη μέση και το άσυλο. Το άσυλο δεν είναι ένα ενυπόγραφο συμβόλαιο αλλά ένα κοινωνικό κεκτημένο που πάντοτε αποτελούσε ασπίδα των κοινωνικών αγώνων που διαδραματίστηκαν στην Ελλάδα(Πολυτεχνείο ’73, φοιτητικές κινητοποιήσεις ’06-’07, Δεκέμβρης ’08) και που συνιστούσε τη βάση για την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση ιδεών μέσα στα πανεπιστήμια. Κι όλο αυτό σε μια κομβική στιγμή όπου οι επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους σε κοινωνικές κατακτήσεις αιώνων φτάνει στο αποκορύφωμα και χιλιάδες κόσμου συγκεντρώνονται σε πλατείες και δρόμους διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στην υποδούλωση των ζωών μας. Πλέον ο χώρος του πανεπιστημίου αποστειρώνεται πλήρως από ανθρώπους και πρακτικές που δε χωρούν στο νέο μοντέλο που εφαρμόζεται. Οι νέες διατάξεις για το άσυλο βάζουν στα πανεπιστήμια σεκιουριτάδες ,μπάτσους και κάμερες που με το χιλιοειπωμένο παραμύθι του δόγματος της ασφάλειας θα δημιουργούν ένα ασφυκτικό κλίμα, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των εκάστοτε χρηματοδοτών.

Ένα εντατικοποιημένο περιβάλλον στα πανεπιστήμια είναι προ των πυλών. Μια επισφαλής θέση στο χώρο εργασίας μας περιμένει στο άμεσο μέλλον. Μια κενή και υποτιμημένη ζωή που δεν προσφέρει τίποτα στην προσωπικότητα του ανθρώπου και διαλύει τις ανθρώπινες σχέσεις έχει καταστεί συνθήκη. Τίποτα δε δικαιολογεί πλέον την αδιαφορία. Ούτε καν η ψευδαίσθηση του εξασφαλισμένου διορισμού στο δημόσιο(φέτος θα διοριστούν μόλις 546 εκπαιδευτικοί σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση). Ο μόνος δρόμος είναι αυτός του αγώνα, με συνελεύσεις, καταλήψεις ,πορείες, απεργίες.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

>